کرا

ژانویه 29, 2017

بریتانی و الی – 23فروردین ۱۳۹۱ – سیاتل، آمریکا

سلام بچه ها. اسم من کرا، قبلا آیدا بود.

الان دارم از اولین سفری که با خونواده رفتم، براتون می نویسم. داریم می ریم ایالت کلرادو که خونواده الی و دختر خاله جدیدمو ببینیم . درسته که گاهی بی تابی می کنم ولی همیشه آماده ماجراجویی هستم.

عاشق اینم که با خونواده ام تو سیاتل زندگی کنم. از یه طرف دلم برای بقیه سگهایی که تو خونه موقت باهاشون زندگی می کردم، تنگ شده ، (ما اونجا یه زمین بزرگ هم برای بازی داشتیم) ، اما از طرف دیگه دلم می خواد همه فقط به من توجه کنن. پدر موقتم کلی رفتارهای قشنگ بهم یاد داده . الان هم دارم تمرین می کنم تا موقع ترس، واکنش هام آرومتر باشه. تازگیها دارم با قلاده پیاده روی می کنم و یاد می گیرم که از آدمها و سگ هایی که تو محل می بینم، نترسم. پارک سگها رو برای این دوست دارم که توش میتونم بدون قلاده بازی کنم و خوش بگذرونم. من سریع ترین و مهربون ترین سگ این دور و ور هستم. خوب بلدم به ظاهرم برسم ، واسه همین کلی از سگها دنبال منن. تازه اینجا یه ساحل هم واسه سگها داره! بالاخره یه روزی اونجا شنا می کنم، ولی الان همین که تنی به آب بزنمو شکمم خیس شه ، برام کافیه.

من اینقدر سگ خوشگلی هستم که عمرا اگه لنگه مو پیدا کنی! مامان بابام مطمئنن که من میکس Corgi ، سگ گله و یه نژاد دیگه ام. چون من بانمک ترین و تا شو ترین (انعطاف پذیر ترین) گوشها رو دارم، تازه دمم هم مثه پر می مونه (که البته این ویژگیم به دوستام تو پناهگاه وفا کشیده)

یه ویژگی خیلی خاص من اینه که عاشق سبزیجاتم! کلم قرمز خام یکی از خوراکی های مورد علاقمه. اصلن خدا منو واسه زندگی تو شهر سیاتل ساخته

سرگرمی های من دویدن، جویدن شاخ گوزن، بازی با جغجغه هامو سر به هوا بودن تا حد ممکنه (یه وقتهایی با رختخوابم هم کشتی می گیرم!) ، و بو کردن همه چیز(این یکی رو داشت یادم می رفت.)

آدم های دور و برم ، بهترین دوستای منن، اما من یه میلیون تا دوست خوب دیگه هم دارم! اولش جلو غریبه ها یه کم عصبی می شم ، اما چند دقیقه ای که بگذره دیگه نمی تونم جلو خودمو بگیرمو سر تا پاشون رو لیس نزنم! یه جورایی کشته مرده دوستم Andrew هستم که یه آدم به تمام معناست ؛ اما یه خانمی قبل از من قاپشو دزدیده؟

من از یه دوره آموزشی با نمرات عالی فارغ التحصیل شدم. هر روز هم کلی چیزهای جدید یاد می گیرم. کاری هم که تازگی یاد گرفتم و خیلی دوست دارم با ” پنجه دست دادنه”.

من کلی سفر کردم تا بالاخره خونواده ام رو پیدا کردم و جا داره اینجا از همه اونهایی که به من در این راه کمک کردن ، تشکر کنم.

خانومچه ( کیا )

ژانویه 29, 2017

خانواده تالی – ۲۱ فروردین ۱۳۹۱ – شهر الامیدا، کالیفرنیا

من عاشق این برچسب های پشت ماشین ها هستم . باید به کسی که می تونه توی 1 تا 6 کلمه یک پیغام کامل و پرمعنی رو منتقل کنه، آفرین گفت . شاید اتفاقی نبود که چند هفته قبل، برای اولین بار، چشمم به یکی از این برچسب ها افتاده که نوشته بود “کی، چه کسی رو نجات داده ؟ ”

“کیا” ( قبلا به نام خانومچه صداش می کردن)، 4 ماهه که با ماست و ما خیلی از این مسئله خوشحالیم. مسافرت طولانیش تا آمریکا ثابت کرد که اون یک مسافر عالیه. اون از اینکه به هر جایی بره خیلی لذت می بره. حتی اگر لازم بشه که تمام روز رو تو ماشین بشینه تا به تمپ یا آریزونا برسه، یا دو ساعت طول بکشه تا به مونتری برسه. در هر حال، در مقصد فقط با یک پیاده روی یا گردش در ساحل، اون خیلی خیلی خوشحال و راضی می شه .

البته ، مسافرت چیزی نیست که هر روز پیش بیاد . بیشتر روزها برای اون و البته برای ما، طبق روال عادی می گذره. صبح با یک پیاده روی حدود 1 مایلی شروع می شه، که البته هر روز یک تجربه تازه برای اون داره. ما در جایی خوندیم که سگ هایی از نژاد “کیا” احتیاج به تمرین زیادی دارن ، و ما هم سعی کردیم که این نیاز رو برآورده کنیم. البته دویدن، بخش مهمی از زندگی من هم هست و از زمانی که شروع به این کار کردم، حدود 15 پوند وزن کم کردم . “کی ، چه کسی رو تمرین می ده ؟”

چیزای معمولی زیادی هست که ما خیلی در مورد کیا، ازش لذت می بریم. وقتی روی زمین خوابیده، می تونه همه چیز رو زیر نظر بگیره، البته بدون اینکه سرش رو تکون بده. اون عاشق اینه که یه کفش، جوراب یا یه شاخه درخت رو از بیرون بگیره و بیاره تو ، البته نه برای جویدن، بلکه برای اینکه به بقیه نشون بده که چه چیزهایی داره. اون از بازی کردن در داخل خونه لذت می بره و البته آخر هفته ها رو می می تونه حسابی بخوابه و دیر بیدار بشه .

ما در هر حال خیلی دوستش داریم، هر چند که یک سگ عالی نیست، ولی هر روز در حال بهتر شدنه. اون دوست داره که گاز بگیره، البته خیلی آهسته و اینکه دوست داره که خیلی بازیگوشانه، بپره روی مهمونها، البته یکم زیادی هم پارس می کنه .

اما دستورات بشین، بمون، تکون بده و برو بیار رو هم خیلی خوب انجام می ده. بعضی وقتها، اون خیلی مهربانانه لیس می زنه، یا با دستش به آدم می زنه. اون عاشق آدمهاست (البته بجز پستچی) و البته یک بخش بزرگی از زندگی ما شده. ما واقعا امیدواریم که اون برای یک مدت واقعا طولانی با ما باشه .

فالون (یاکوزا)

ژانویه 29, 2017

کلودیا کولی – ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۱-  ویلمینگتون، آمریکا

YAKUZA, Yalissa- به افتخار فرح روان (Farah Ravon) و با اضافه کردن LL به وسط اسم، فالون (Fallon) نامیده شد.
” فالون” ۲۰ آذر ۱۳۹۱ ایران رو ترک کرد و در فرودگاه JFK نیویورک پا به خاک آمریکا گذاشت.

خانم شیدا اردلان او را به فرودگاه فیلادلفیا برد و ” لو” (Lou) از اونجا اون رو به ” انجمن دوستان با وفای حیوانات” در ویلمینگتون برد. بعد من و دوستم لیزا و سگم “هیلی” رفتیم دنبالش. هیلی و فالون خیلی زود با هم جور شدن و او با ما اومد خونه. ظرف سه روز فالون یاد گرفت که جای خوابش کجاست و فقط با یکبار نگاه کردن به من متوجه شد که چه جوری باید از پله های سکوی ورودی بالا و پائین بره. درها و صداهای داخل خونه چند هفته ای مشکل ساز بود. هیلی نقش مربی رو بازی می کنه و فالون با نگاه کردن به اون کلی چیز یاد می گیره. تو این مدت هیچ حادثه ای تو خونه به وجود نیاورده، اوایل یه کم با 4 تا گربه مون مشکل داشت و غرولند می کرد، اما حالا دیگه دوستشون داره ، مخصوصا “سیندر”رو .

فالون تا الان چند تا طالب داشته ، اما هیچ کدوم صاحب کاملا مناسبی برای او نبودن. ۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۱، من قرارداد (فرم) سرپرستی او را امضاء کردم ، چون فکر می کنم اون خونه اش رو پیدا کرده، خونه ای که برای نیازهای خاص اون کاملا مناسبه. رابطه فالون و هیلی خیلی خیلی خوبه. هردوشون آدمها رو دوست دارن، مخصوصا آقایان را. بعله، درست شنیدین: فالون عاشق آقایونه و وقتی هیجان زده می شه، یه رقص خنده دار می کنه. به علاوه، اون عاشق اینه که با شما حرف بزنه، پیاده روی کنه (آموزش راه رفتن با قلاده تقریبا دو هفته ای طول کشید) ، و موهاشو شونه کنه (البته با حموم میانه خوبی نداره) ، و هر دوتا سگ معمولا از ماشین سواری لذت می برن. از وقتی که جای خوابش آماده شده، هیچ وقت لازم نبود که من اونو سر جاش بذارم. من فقط در جعبه رو باز می ذارم و او خودش می ره داخل تا یه چرت بخوابه؛ خیلی اون تو احساس امنیت می کنه.

فالون سگ خیلی شادیه، او واقعا شگفت انگیزه و بسیار باهوشه و یه موجود فوق العاده است که به مجموعه حیوانات خونه ما (به دوستان من تو خونه) اضافه شده. اون متوجه نیست که فقط سه تا پا داره و منم قرار نیست که این موضوع رو بهش بگم. ما دو تا خیلی خوشبختیم که همدیگه رو پیدا کردیم.

از صمیم قلبم از همه شما بچه های پناهگاه وفا ممنونم که اینقدر خوب مراقب اون بودین و همین طور مراقب بقیه سگهای خوش شانسی که تونستن خودشونو به پناهگاه شما برسونن.

با عشق و سپاس

کلودیا کولی