دختر،متولد فروردين سال 1391
اسم من پسته است. من وقتي حدود يك ماه داشتم در يكي از خيابان هاي تهران رها شده بودم و اينكه چرا با اون سن كم سر و ساماني نداشتم را به ياد ندارم. من يك توله يك ماهه بودم و چيزي به ياد ندارم. فقط مي دانم كه ياران وفا من را پيدا كردند و چون كوچك بودم به جاي انتقال به پناهگاه به منزل يكي از داوطلبين پناهگاه رفتم تا اينكه بزرگتر شوم و پس از دريافت واكسن هايم به پناهگاه بيايم. چقدر خوب شد كه من آن دوران را در منزل بودم چرا كه مدام مريض مي شدم و به مراقبت هاي ويژه نياز داشتم . به هر حال من آن دوران را سپري كردم وقتي به پناهگاه آمدم حدود 6 ماهي داشتم و براي خودم خانمي شده بودم. الان هم از ساكنين زمين شماره دو هستم. خوشبختانه سگ جسوري هستم و از عهده خودم در پناهگاه كاملا بر مي آيم.
سرکار خانم “مندی” پشتیبان مهربان من هستند و من برای آن بسیار خوشحالم.
