دینگو
دینگو را کسانی که به پناهگاه رفت و آمد دارند، خوب میشناسند. یک پسر درشت پشمالو، خوش خلق و مهربان و بازیگوش. ولی شاید همه ندانند که دینگو زمانی یک توله لاغر جربی بوده.
او 26 خرداد سال گذشته طرف خیابان توانیر تهران پیدا شده. یک بچه حدود دو ماه و نیمه گوش و دم بریده کم مو با پوست صورتی ملتهب وکلی خارش. او را بردیم خانه و چند ماه پیش من ماند. دو سه روز اول یک بچه کمرو بود بعد شد یک چیز شیطان بازیگوش گاز گازی شنگول و خندان با چند لاخ موی سیخ سیخی! مادرم میگفت بیشتر شبیه کاریکاتور سگ است! ولی حالا همه میگویند سگ قشنگیست و همه دوستش دارند.
دینگو در آن ایام به جز من و علی و مادرم بندرت کسی را میدید و رسماً شد بچه عزیز کرده ما. کم کم بزرگ میشد و خانواده مدام میپرسیدند کی میره پناهگاه و منهم میگفتم حالا نوبت بعدی داروی جربش مانده، حالا خوب بشه واکسن اولش، حالا یک ماه بگذره واکسن دومش، حالا یک مدت هم بگذره …….. و اون هی گنده تر میشد! یک بار هم بردیمش قرنطینه حسن آباد مهمانی. آنموقع هادوک آنجا بود که بعدش با هم حسابی دوست شدند.
دینگو چون نه زیاد کسی را میدید و نه از خانه بیرون میرفت، در محیط های جدید روحیه کمرو و ترسویی پیدا کرده بود. بخاطر همین اول چند بار او را با خودمان بردیم پناهگاه و برگرداندیم تا با محیط آشنا شود. بالاخره یک جمعه در اواخر پاییز گذاشتیم که بماند ولی آنقدر نگرانش بودم که با آنکه علی فردایش پناهگاه بود، بعد از کار، با مترو رفتم پناهگاه دیدنش. عین این مادرهایی که بچه شان را میگذارند شبانه روزی! ولی اقلاً خیالم راحت بود که هادوک پناهگاه است و با هم دوست هستند و کلی بازی میکنند. موقعی که هادوک رفت آمریکا باز هم کلی غصه خوردم که حالا دینگو تنها میشود، ولی با مشکی جور شد. حالا هم که بیشتر با جسی بازی میکند.
خلاصه این بچه کمرو حالا مردیست که برای جیمی شاخ و شانه میکشد، ولی البته از سهراب حساب میبرد. حالا که بابایش را بیشتر میبیند، آنقدر بابایی شده که جلوی چشم من صاف میرود و خودش را میچسباند به علی و سرش را میگذارد روی پایش!!
–فرح آذری
آهو
هر توله ای داستان خاص خودش را داره، و بيشتر آنها بسيار دلخراشند اين داستان آهو است :
روز جمعه ١٥ ماه جون سال ٢٠١٢ بود. خانم و آقاي تهراني كه از داوطلبان دلسوز ما هستند، آن روز مشغول كار در پناهگاه بودند.بعد از تمام كردن كارهايشان و خداحافظي كردن، سوار ماشين شدند و راه افتادن در حالي كه احساس خوبي داشتند براي تمام كارهايي كه انجام داده بودند. در چند كيلومتري پناهگاه بود كه به گروهي از آدمها برخوردند كه مشغول لگد زدن به يك توله سگ كوچك بودند. ماشين را كنار زدند، پياده شدند و در حالي كه به آدمها مي گفتند كه دور شوند، توله سگ زخمي و ترسيده را برداشتند.
چرا اين انسانها يك توله سگ بي گناه را مي زدند؟ چون به دلیل زندگی در محیطی خشن، و آموزش ندیدن برای احترام به همه موجودات، آزار يك حيوان برایشان تفریح می شود. آنها حتي وقتي داشتند براي کارشان سرزنش ميشدند كوچكترين نشاني از پشيماني نداشتند . آقا و خانم تهراني توله سگ را به پناهگاه بردند، جايي كه همه تلاش مي كردند كه زخم هاي او را مداوا كنند و از ترسش بكاهند. آنها اسم او را آهو گذاشتند به خاطر شباهتش به اين حيوان. بيچاره آهو، نمي دانست كه بايد از آدم ها بترسد يا آن ها را دوست داشته باشد و به آنها اعتماد كند.
يك زوج داوطلب دلسوز ديگر ، آقا و خانم نصرتي، آهو را به مدت دو هفته به خانه خودشان بردند، جايي كه با عشق و آرامش و دلسوزي از او پرستاري كردند و او دوباره نيروي خود را باز گرفت.خدا رو شكر، هيچكدام از استخوان هاي آهو دچار شكستگي نشده بودند. وقتي حالش بهتر شد ، آهو را به پناهگاه برگرداندند و بعد از بهبودی از يك دوره مريضي كم كم به آدمها اعتماد پیدا کرد.
اين داستان پايان خوبي داشت . بيشتر داستانها اينگونه تمام نمي شوند اين خيلي مهم است كه آدمها شروع به كمك كردن در حد امكانشان بكنند. بدون وجود انسانهايي مانند تهراني ها و نصرتي ها، زجر كشيدن حيواناتي مانند آهو در دستان انسانها ادامه پيدا خواهد كرد و پايان ناخوشايندي خواهد داشت.
شیدا
اسکاتی و جینا (تخساندو)
اسکاتی، توله کوچک، گرسنه و سرگردانی بود که توسط یکی از یاران وفا از پارک جنگلی چیتگر به پناهگاه آورده شد. او سال گذشته، پس از اینکه چند ماه را در پناهگاه ماند به همراه سگ دیگری به نام تخساندو که او نیز از هنگام تولگی به پناهگاه آمده بود به خانواده مهربانی سپرده شد. آنها در آنجا روزگار را به خوشی سپری می کردند که پس از گذشت یکسال به دلیل مشکلاتی که خانواده با آن روبرو شد دوباره به پناهگاه بازگردانده شدند و اما …شانس دوباره به آنها رو کرده و خانواده بسیار مهربان آراتونیان سرپرستی هر دو را به عهده گرفتند و آنها برای زندگی به باغ بسیار زیبایی سپرده شدند.
اسکاتی و تخساندو (که در خانه تازه‌اش، جینا نام گرفته) بسیار شاد هستند و اوقات خوبی را با خانواده مهربانشان می گذرانند.
با سپاس از خانواده آراتونیان.
فلیرتی و فاکس (افسانه و پرواز)
روزی که آقای مافی به همراه همسر مهربانشان به پناهگاه آمدند، ما را از اشتیاق و سردرگمی شان جهت انتخاب سگها، بسیار شگفت زده کردند. آقای مافی در آخر چشم هایش را بست و از ما کمک خواست تا برایش دو تا از سگها را انتخاب کنیم و اگر انتخاب را به خودشان می سپردیم شاید همه سگها را با خود به خانه می بردند. در آخر سگهای خوش شانس افسانه و پرواز بودند که انتخاب شدند.
افسانه توله کوچکی بود که با دستی شکسته به وفا آمد و پرواز نیز دچار مشکلاتی در چشم هایش بود، ولی آقای مافی دلش می خواست آن دو را با خود ببرد و توجه ویژه‌ای در نگهداری از هر دو داشته باشد.آنها در خانه جدیدشان فلیرتی و فاکس نام گرفتند و در کنار خانواده مافی بسیار شاد هستند و اوقات بسیار خوبی را می گذرانند.
با سپاس از خانواده مافی.
